Virtuele staking bij reclamebureaus

Rond 1990 besloten de grootste Belgische reclamebureaus, onder de koepel van de Association of Communication Companies (ACC) en de Unie van Belgische Adverteerders (UBA), om een pitch charter op te stellen. Voor de reclameleek: een pitch is een competitie tussen reclamebureaus die georganiseerd wordt door een adverteerder. Het bureau dat het beste de strategie vertaalt in een creatief concept haalt de klant binnen. In dat charter werd bv. geschreven dat niet meer dan drie bureaus (en het uittredende bureau) mochten meedoen. Een twintigtal jaar later schiet daar echter niet veel meer van over. Het gebeurt bijvoorbeeld dat maar liefst tien bureaus deelnemen aan één pitch. Een pitch is een grote inspanning voor reclamebureaus die gepaard gaat met een grote investering.

Vandaag trekken die reclamebureaus aan de noodbel. De normale websites van de grootste Belgische reclamebureaus zijn momenteel offline. Ze werden vervangen door een open (ketting)brief die de sites aan elkaar koppelt: een virtuele staking. Een noodkreet. De bureaus willen zichzelf beschermen, maar ook de industrie. Zeker in tijden van een crisis gaan bureaus op zoek naar nieuwe budgetten, maar dit mag niet ten koste gaan van de bestaande klanten. Het beste werk maken de bureaus best voor hun klanten, niet slechts voor pitches die in klein committee beoordeeld worden. Energie moet dus daarin gestopt worden. Iets waar bureaus zelf over moeten waken, maar dat kan enkel met de samenwerking en het respect van de adverteerders.

Deze kwestie wordt aangekaart in een opvallende actie: een kettingbrief die je kan lezen door naar de site van een reclamebureau te surfen, bijvoorbeeld www.boondoggle.eu.

Daar begint de brief en lees je het vervolg op de site van een ander bureau.

Gedragscode voor public relations

Via Pub (belangrijk media in reclame-, media-, communicatie- en marketingwereld):

De Unie der Belgische Adverteerders (UBA) en het Belgisch Genootschap van Public Relations Adviseurs (BPRCA) hebben een gedragscode uitgewerkt die de goede praktijk bij de selectie van een communicatieadviesbureau omschrijft. De reclame- en mediabureaus hebben al dergelijke afspraken gemaakt met de UBA.

Zoals wel vaker is het opzet natuurlijk nobel: een selectie of een competitie moet door de klant, het geselecteerde adviesbureau en de niet-geselecteerde bureaus worden ervaren als een correct en integer proces. Wat zelfprotectionisme zal echter ook wel geen kwaad kunnen.

Dat er een gedragscode komt doet de vraag rijzen: was het daarvoor dan zo erg? Niet echt, maar een constanste, laat staan uniformiteit was in het pr-wereldje ver zoek. Goede afspraken maken goede vrienden. Daarom net ben ik bijzonder benieuwd wat we hier van in praktijk zullen zien.

Wat de gedragscode dan mag inhouden, heb ik geprobeerd samen te vatten in onderstaand schema: Lees meer