Poken – het digitale visitekaartje

pokenVergeet je naamkaartjes / visitekaartjes en koop jullie allemaal een Poken. Een wat?

Een Poken is een usb-stick, maar in feite vooral een digitaal visitekaartje. Zodra je jouw Poken verbindt met je computer gaat hij vragen op welke sociale netwerken je een profiel hebt (Facebook, LinkedIn, Twitter, Netlog, …). Je kan echter ook nog steeds de ‘klassieke’ gegevens opladen. Wanneer je nu een andere Poken tegenkomt kan je digitaal de  handjes schudden met die andere Poken en zo de gegevens uitwisselen. Eens terug thuis, kan je dan bijzonder eenvoudig via alle mogelijke kanalen automatisch ‘connecten’ met die persoon. Geen gedoe met naamkaartjes die verloren gaan, op zoek gaan naar profielen of het overtypen van gegevens.

Natuurlijk is dit vooral een nieuwe speeltje voor de online ‘geeks’ en bovendien erg zonde dat het waarschijnlijk ook zo gepercipieerd zal worden door de massa, want dit speeltje is echt wel functioneel. In Nederland is Poken al erg ‘hot’, in België is er nog veel werk aan de winkel.

Onderstaande reportage vat alles nog mooi even samen:

Hoe koop je een Poken? Daar schort het ook nog wat. Je kan hier bestellen of op de officiële website per 12, of iemand kennen die je dat heeft voorgedaan..

Nog meer info hier …

Lees meer

Vers bloed

Dienstmededeling

Tijdje terug gingen we voor deze blog op zoek naar versterking. Met Tim De Coninck (T!m) hebben we die dan ook gevonden. Na opmerkelijke passages bij verschillende televisieproductiehuizen, een GSM operator en enkele reclamebureau’s vaart hij binnenkort verder onder eigen vlag. T!m is te vinden op:  LinkedIn, Twitter, Facebook, Plaxo, Flickr & Last.fm.

Dag van de woordvoerder: het eeuwige spanningsveld tussen communicatieprofessionals en journalisten

Vorige week vond de tweede editie van het congres ‘Dag van de Woordvoerder’ plaats. De dag was opgebouwd rond het boek van Peter Anthonissen “In de vuurlinie”. Enkele bekende namen – waarvan verschillenden ook meegewerkt hebben aan het boek – passeerden de revu: zowel communicatieprofessionals als journalisten. Check hier het programma.

Er zal steeds een spanningsveld blijven tussen de journalisten enerzijds en communicatieprofessionals anderzijds. Opvallend was de kritiek van de communicatieprofessionals op de media:

De machtspositie van de media
Het is al langer geweten dat media kunnen maken of kraken en dat een proces vaak in de media gevoerd wordt: mensen die in de media als schuldig worden afgeschilderd, wanneer het onderzoek nog loopt. Tom Boonen moet maar even uit de pas lopen (wat elke normale mens kan overkomen) en het zal op de voorpagina van enkele kranten staan. Schade toegericht door de media is moeilijk te herstellen, ook al was het gebaseerd op foute informatie, of gewoonweg niet waar.

Correctheid
Specifiek onderwerp van discussie: de titels van artikels. Vaak klopt de inhoud van het artikel wel, maar de titel niet, is die te eenzijdig, te gefocust op één punt. De journalisten repliceerden natuurlijk dat de titel moet aantrekken – de vergelijking met productverpakking werd gemaakt – en dat dit in enkele tientallen tekens niet makkelijk is. Desalniettemin geen reden om de correctheid te laten varen, maar wat correct is, verschilt soms van partij tot partij.

Een interessant voorbeeld van advocaat Hans Rieder:
Journalist: “Procedureslag in proces kost duizenden euro’s van belastingbetaler”
Advocaat: “Fout van procureur kost belastingsbetaler duizenden euro’s”

Verder vonden de deelnemers dat de basis vaak vergeten werd: bronnen checken, niet schrijven op basis van één bron, het juist interpreteren van gegevens. Of zoals Leo Neels, docent mediarecht en Algemeen Directeur Pharma.be, het verwoordde: “Deontologie is geen optie”.

Professionaliteit / dossierkennis
Te weinig journalisten met een specialisatie of goede dossierkennis. Dit kwam vooral aan bod wat het gerecht betreft, omdat dat een ingewikkelde materie is en kennis een vereiste is voor goede verslaggeving.

Conclusie
Veel communicatieprofessionals die zich vragen stelden bij de richting die de Belgische media volgens hen uitgaan en het gebrek aan kwaliteit. Wel werd toegegeven dat journalisten vaak niet om de middelen beschikken om te kunnen zorgen voor kwaliteit. En dat net nu De Morgen en Corelio ontslagen hebben aangekondigd. De werkdruk zal enkel stijgen, het zal nog sneller moeten gaan – geen goede vooruitzichten dus.

En hoe zit het met nieuwe media? Het De Crem-incident kwam verschillende keren aan bod en de interesse voor blogs en sociale media en hoe ermee omgaan, was er. Volgende editie zou hierrond draaien – daar kijk ik alvast naar uit.

Belgische pers en bedrijven 2.0?

* “Bloggers schrijven zonder daar betaald voor te worden – dat zijn losers hé.”

* “Twitter wordt het nieuwe SecondLife en staat dezelfde schitterende (sec) toekomst te wachten.”

* “Het zijn allemaal zeurpieten op blogs en fora. Zelden wordt er iets positief gepost.”

* “Blogs zijn een tijdelijk fenomeen en er zal over een paar jaar geen sprake meer van zijn.”

* “Blogs zijn overschat en zijn niets meer dan poëzieboekjes.”

Dit zijn maar enkele van de quotes die op het conto van Dominique Deckmyn (Hoofdredacteur De Standaard Online: 1, 2 en 3) en Jos Grobben (Hoofdredacteur Internet, Roularta: 4 en 5) konden geschreven worden tijdens een door 3C georganiseerd debat over web 2.0.

Ik vertrok vooraf met hoge verwachtingen en was klaar voor een debat op niveau. Vernieuwende inzichten zouden tot mij komen en inspirerende sprekers zouden mij van mijn stoel blazen. Niets was echter minder waar.  Zeer teleurgesteld in zowel bedrijven (en communicatieprofessionals) als pers (Deckmyn & Grobben) keerde ik eenzaam met mijn online gedachtegoed huiswaarts.

Gedurende de hele avond was de teneur bij zowel panel als publiek: “de ‘blogosfeer’ is een vergankelijke en fel overroepen groep mensen met veel te veel vrije tijd”. Samengevat klonk het (toch wel hallucinant anno 2008) zo bij ‘de experts': ‘bloggers zijn een marginaal fenomeen dat je als bedrijf en als merk misschien toch wel in de gaten moet houden, maar meer eigenlijk niet” . Online reputation management, brand activation of brand salience: daar hadden de aanwezigen blijkbaar nog niet van gehoord.

De halsstarrigheid waarmee Grobben en Deckmyn neerkeken op de blogosfeer en Twitter was werkelijk frappant. De quotes hierboven vatten dat het best samen. Buiten de reageermodule op nieuwswebsites en nieuwsfora vielen er geen voorbeelden van een verschuiving van web 1.0 naar 2.0 te noteren.

Op het einde van de avond nam ik dan ook de handschoen op voor de blogosfeer en verwees naar de kracht van blogs en Twitter in het recente voorbeeld van Mumbai, maar ook naar de twitterende Nederlandse Minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen en zelfs de twitterende webmaster van De Standaard. Helaas kreeg ik wegens tijdsgebrek geen wederwoord. Of er in deze gevallen dus ook sprake is van een vergankelijk en te verwaarlozen fenomeen bleef dus onbeantwoord.

Toch wil ik ook gerust advocaat van de duivel spelen. De Vlaamse/Belgische blogosfeer en bij uitbreiding de gebruikers van Twitters zijn onmiskenbaar een zekere incrowd. De happy few. De invloed en relevantie van deze innovators/early adopters neemt echter zienderogen toe en kan (en mag!) daarom niet genegeerd worden.

Ik hoop alleszins dat dit web 2.0-debat een jaarlijks event wordt. Ik poneer dan ook dat ik elk jaar met een beter gevoel ga vertrekken. Mijn gelijk/hun ongelijk wordt momenteel al in het buitenland aangetoond en zal ongetwijfeld door jullie (social media) verder aangetoond worden. Waarvoor mijn oprechte dank.

Geïntegreerde communicatie

Vorige maand woonde ik een beperkt bijgewoond seminarie bij. Georganiseerd door 3C (Corporate Communications Community). Onderwerp: Corporate en Marketing Communications: liefdesverhaal of “mariage de raison” ?

In vier lijnen het seminarie samengevat: de dalende invloed van massamedia en reclame nopen de andere communicatiekanelen ertoe nauwer samen te werken. Denk dus niet in termen van below of above the line, maar denk through the line. Alle communicatietools zouden immers hetzelfde doel moeten nastreven en ter versterking van mekaar moeten dienen. Daar waar nu nog iedereen te veel zijn eigen koers vaart.

Een gevoel dat ik vanuit pr-perspectief alleen maar kan beamen. Zo is het bijvoorbeeld zelden het geval dat wanneer bedrijf X samenwerkt met agentschap Y voor zijn reclame en met agentschap Z voor zijn pr, dat de twee agentschappen de koppen bijeen steken. Samen sterk(er) is er zelden bij. Helaas, en zeker een gemiste kans.

En dit is zeker geen oproep om voor agentschappen te kiezen die de befaamde 360° communicatie aanbieden, maar dit is wel een oproep aan de marketing managers van vandaag en morgen. Hou steeds in je achterhoofd dat de consument zich bij elke communicatie een mening vormt van je bedrijf. Denk hiervoor bovendien niet op een termijn van 1 jaar, maar denk in termijnen van 3 jaar.

De spreker die me op dit seminarie het meest boeide is Patrick De Pelsmacker. Hoogleraar marketing aan de Universiteit Antwerpen en buitengewoon hoogleraar marketing aan de Universiteit Gent. Sprekers zonder dubbele agenda zijn altijd oprechter en vaak ook aangenamer. Onderstaande afbeelding kwam uit zijn presentatie en vat voor mij mooi samen waar we vandaan komen en waar we naartoe moeten. Geïntegreerde communicatie ftw.

Op deze link kan je zijn (samen met Maggie Geuens, Joeri van den Bergh) boek Marketing Communications vinden.  Overigens zoekt hij ook voor een nieuwe uitgave pr-cases.