Public relations stunt

Je lanceert een nieuw boek. Dan kan je een persconferentie geven voor wat verzamelde pers. en journalisten stalken per telefoon om toch maar aanwezig te zijn op je persconferentie. Of je kan er ook voor zorgen dat je persconferentie iets te bieden heeft wat geen enkele journalist wilt missen: Lees meer

Obama sms’t

In kleintjes kon je het deze week lezen in de krant: ” Obama zal naam vicepresident via sms bekend maken”. Pienter.

De primeur is dus niet voor de kranten of voor een groots opgezette persconferentie, maar wel een doodsimpel sms’je of e-mail voor Jan met de pet. “Barack is about to choose a running mate, and he wants you to know first.” – Mooi toch.

Geen politieke ‘ver-van-mijn-bed-show’, maar wel nieuws vers van de naald op je eigen mobieltje. Eens jezelf opgegeven (en je gegevens achtergelaten in de database) stuurt Barack je in hoogsteigen persoon wie hem zal vergezellen in zijn veroveringstocht naar het Witte Huis.

Zoals al eerder aangehaald maakt Barack Obama goed en gretig gebruik nieuwe communicatiemiddelen, maar vergeet daarbij zeker de ‘traditionele media’ niet. Zo probeert hij met de regelmaat van de klok de media te halen en brengt hij volgende maand nog een nieuw boek uit.

Een strategie die hem zeker geen windeieren legde, met een record aan ‘fundraising’ tot gevolg. Bovendien boort hij zo, in tegenstelling tot McCain die vooral uitblinkt in zijn afwezigheid, een niet onbelangrijke markt van kiezers aan: het internet.

Even Apeldoorn…

Het beeld dat me tot dusver het meest tot de verbeelding spreekt van de OS, is helaas een niet al te smakelijk beeld.

We houden het dan ook bij reclameslogans. “Op een dag vind je de job van je leven: gewichtheffer.”

[flv:http://streaming.webcocktail.be/080813_evenapeldoorn.flv 080813_evenapeldoorn.jpg 425 310]Een ‘veel beterschap’-kaartje is alvast richting Hongarije vertrokken. Het ga je goed Janos Baranyai en qua ‘5 minutes of fame’ heb je alvast niet te klagen…

Let overigens ook op de vlugge en tactvolle reactie van de Chinese stewards.

Redenaarstalent

4 november nadert met rasse schreden. Obama en McCain zijn in volle campagne voor het presidentschap.

De ene in park Tiergarten te Berlijn onder de Overwinningszuil:
[flv:http://streaming.webcocktail.be/080725_redenaarstalent_obama.flv 080725_redenaarstalent_obama.jpg 425 310]

De andere geeft een interview na een bezoek aan een, meer dan waarschijnlijk culinair hoogstaand (sec), Duits restaurant:
[flv:http://streaming.webcocktail.be/080725_redenaarstalent_mccain.flv 080725_redenaarstalent_mccain.jpg 425 310]

Sjonge jonge wat een contrast en wat een redenaarstalent bezit Obama. Er mag dan wel kritiek zijn dat hij wat te vaag blijft over cruciale thema’s, volgens mij is dit vooral te wijten dat hij nog steeds in het keurslijf van kandidaat zit en niet als president. Let ook op het gebrek aan spiekbriefje. Dat maakt net het verschil tussen de houterige speeches van Bush en de natuurlijke flair van Obama.

Op de website van The NY Observer vat de eerste commentaar bij het artikel over deze speech mooi alles samen:

“And now you know why this man will be elected in November.”

Obama – McCain: 1-0

Fictie of journalistiek?

Fictie en journalistiek, het zou ver uit elkaar moeten liggen. Fictie is immers pure verbeelding en journalistiek draait om feiten. Ik lees graag fictie en ook goede artikels. Maar een combinatie van beide, daar heb ik het niet voor.

Vandaag liep ik langs de krantenwinkel en zag de cover van Le Soir Magazine: “Baudouin n’est pas mort. Comment il aurait géré la Belgique” of vrij vertaald “Boudewijn is niet dood. Hoe hij de crisis in België aangepakt zou hebben.”

Dit deed me denken aan toen aangekondigd werd dat het huwelijk van Kim Clijsters en Lleyton Hewitt niet doorging. Het Nieuwsblad had een gans artikel onder het mom ‘Kim reageert’, hoewel ze buiten de uitgestuurde verklaring de media niet te woord stond. Verbaasd las ik het artikel en uit de inleiding bleek meteen het opzet: niet Kim Clijsters reageerde, maar de antwoorden – in de ik-vorm geschreven – waren opgesteld zoals de redactie dacht dat Kim zou reageren. Geen feiten dus, maar verbeelding.

Dan vraag ik me af: Wat is de meerwaarde? En waarom kan je het je permitteren om in iemands plaats te antwoorden? Het artikel in Le Soir Magazine heb ik niet gelezen. Misschien laten ze wel verschillende goede kennissen aan het woord die een beetje zouden kunnen inschatten wat Koning Boudewijn zou doen. Maar dan nog, waar zijn de feiten? Ik mis het aspect journalistiek en ik hou niet van de combinatie van journalistiek en fictie.