Gisteren dook er een valse editie van de New York Times op. De krant was gedateerd op zaterdag 4 juli 2009 en bevatte artikels met sprekende titels, zoals “Iraq war ends - troops to return immediately”, “Maximum wage law passes Congress” en “USA Patriot Act repealed”. Een oproep aan Obama om zich als president te houden aan de beloftes gemaakt tijdens zijn campagne.
Een goed georganiseerde actie: de krant telde 14 pagina’s, werd uitgedeeld in verschillende Amerikaanse steden en er was zelfs een website die lijkt op die van de NY Times.
Zowel in het echte leven als ophetnet werd er vandaag veel gepraat over Humo dat zijn exemplaren uit de rekken heeft moeten halen. De reden was een klacht van Sylvie Ricour en een tweede klacht van Koekelberg. Beiden kwamen in de media omdat Koekelberg Ricour een plotse superpromotie had gegeven bij de politie. Hun gezichten werden gebruikt voor compromiterende - maar overduidelijk bewerkte - foto’s in een satirische rubriek.
Begrijpe wie begrijpen kan. Hun imago is allang geschaad en Humo voor de rechter slepen, werkt enkel meer in hun nadeel. Humo daarentegen verliest waarschijnlijk financieel aan deze zaak, hun achterban en imago komen er versterkt uit.
En waar is de humor? Geert Hoste, kijk uit voor je eindejaarsconference, want voor zaken in het belachelijke trekken kan je blijkbaar aangeklaagd worden.
Anyway, de Humo’s zouden niet meer in de winkels liggen, de betreffende pagina is natuurlijk wel op het net te bekijken hier en hier.
… de ander zijn brood. Terwijl de Bel20 nog maar eens bloedrood kleurt vieren Finaciële media en dito analisten hoogtij. Het zou me niks verbazen, zouden er op Facebook al groepen à la ‘Paul D’Hoore for president’ zijn opgestart… Rijk in 100 dagen werkt duidelijk voor sommigen ook ten tijde van crisis.
De snelheid van het internet en mogelijkheid tot interactiviteit wordt stevig gebruikt dezer dagen met breaking news, tal van updates en artikels op tijd.be die zelfs meer dan 1000 reacties genereren.
Heeft iemand al zicht op de Metriwebcijfers van September ‘08? Ik ben wel eens benieuwd.
Vtm organiseert vanavond Het Grote Geld Debat. De (al dan niet ontslagnemende) CEO’s van de banken die de hoofdrol speelden in de crisis - Dexia, Fortis en KBC - komen naar de studio om uitleg te geven bij de crisis en vragen van kijkers te beantwoorden.
Uit de kijkcijfers is gebleken dat Het Journaal van VRT, wanneer de beurscrisis op zijn hoogtepunt was, meer dan 400.000 kijkers meer had dan Het Nieuws op vtm. Het VRT journaal haalde ook meer als 1 miljoen kijkers. Vtm lijkt terug te slaan door dit debat te organiseren. (Bron: De Morgen, 3 oktober 2008)
CIM staat voor Centrum voor Informatie over de Media en is een vzw met als mission statement: op permanente en regelmatige basis binnen de kortst mogelijke termijn nauwkeurige en betrouwbare gegevens te leveren die noodzakelijk zijn voor de objectieve weergave en de optimalisering van de reclamebestedingen in België.
Met de bekendmaking van de CIM-cijfers in september, is het klassiek dat de uitgevers de billen wat meer dichtnijpen. De cijfers van de CIM zijn dan ook van groot belang voor dat op 2 na laatste woord in de mission statement: reclamebestedingen. Betere cijfers zij niet alleen een leuke waardemeter, maar laten toe een hogere prijs te vragen voor de reclame. Het medium stijgt in waarde.
Zo was er eerder deze maand al spierballengerol door zowel Corelio als De Persgroep die beiden claimden: de grootste nieuwswebsite van België in de portfolio te hebben. Men zegt wel eens: “met statistieken kan je alles bewijzen”, en zo ook nu. Corelio goochelde wat met de cijfers en zo kwam het Nieuwsblad.be plots als grootste nieuwswebsite uit de bus en iedereenmocht hetgeweten hebben. Bij De Persgroep waren ze er dan ook als de kippen bij om dit even aan de kaak te stellen met als inzet de online reclamebestedingen.
De bereikcijfers die gisteren werden bekend gemaakt zorgden vandaag in de pers ook weer voor de klassieke “be good and tell it”-artikels. Ter info: het aantal lezers is niet gelijk aan de oplage en ligt dan ook hoger dan de verkochte oplage van de krant, omdat één krant meestal gelezen wordt door verschillende mensen.
Eerst de cijfers die een vergelijking maken tussen ‘06-’07 en ‘07-’08 :
Bij De Tijd begrijpen ze dat hun website een belangrijk en gewaardeerd communicatiemiddel is. Vandaag hebben ze hun website een facelift gegeven. Dat kondigen ze uitgebreid aan en ze leggen klaar en duidelijk uit welke aanpassingen er gedaan werden. Daarnaast geven ze de mogelijkheid om ‘open en bloot’ suggesties/reacties te geven, die gepubliceerd worden. Als je eens gaat kijken, zie je meteen dat De Tijd een mondige doelgroep heeft. De redactie probeert alleszins op bepaalde suggesties te reageren en ik ben benieuwd of ze verder nog een aantal aanpassingen doen aan de hand van sommige nuttige suggesties. Alleszins bravo!
Fictie en journalistiek, het zou ver uit elkaar moeten liggen. Fictie is immers pure verbeelding en journalistiek draait om feiten. Ik lees graag fictie en ook goede artikels. Maar een combinatie van beide, daar heb ik het niet voor.
Vandaag liep ik langs de krantenwinkel en zag de cover van Le Soir Magazine: “Baudouin n’est pas mort. Comment il aurait géré la Belgique” of vrij vertaald “Boudewijn is niet dood. Hoe hij de crisis in België aangepakt zou hebben.”
Dit deed me denken aan toen aangekondigd werd dat het huwelijk van Kim Clijsters en Lleyton Hewitt niet doorging. Het Nieuwsblad had een gans artikel onder het mom ‘Kim reageert’, hoewel ze buiten de uitgestuurde verklaring de media niet te woord stond. Verbaasd las ik het artikel en uit de inleiding bleek meteen het opzet: niet Kim Clijsters reageerde, maar de antwoorden - in de ik-vorm geschreven - waren opgesteld zoals de redactie dacht dat Kim zou reageren. Geen feiten dus, maar verbeelding.
Dan vraag ik me af: Wat is de meerwaarde? En waarom kan je het je permitteren om in iemands plaats te antwoorden? Het artikel in Le Soir Magazine heb ik niet gelezen. Misschien laten ze wel verschillende goede kennissen aan het woord die een beetje zouden kunnen inschatten wat Koning Boudewijn zou doen. Maar dan nog, waar zijn de feiten? Ik mis het aspect journalistiek en ik hou niet van de combinatie van journalistiek en fictie.
