Communicatiemannen

De Vlaamse Regulator voor Media brengt elk jaar een erg boeiend rapport uit. Zo ook dit jaar. Het document is opgebouwd uit drie hoofdstukken:

• Overzicht van de Vlaamse mediasector (radio, tv, geschreven pers en internet)
• De verschillende mediagroepen & mediaspelers en hun vertakkingen
• De concentratie van de mediagroepen onder de loep genomen

Algemeen kan gesteld worden dat Vlaanderen een beperkt en nauw verweven medialandschap kent. Zo is er geen enkele aanbieder die in alle sectoren vertegenwoordigd is, al komen De Persgroep en Concentra er dicht bij. Enkel de distributie ontbreekt om een full service mediaspeler te worden. Wat verder opvalt, het gebrek aan buitenlandse inmenging. Met uitzondering van Sanoma en SBS is alles van eigen bodem en zijn het in tegenstelling de Vlaamse mediagroepen die buiten de landsgrenzen een kijkje gaan nemen (De Persgroep, Roularta en nu ook Corelio).

Verder opmerkelijk is de vergelijking die getrokken wordt tussen de oplage van de dagbladen en hun aantal websitebezoekers. Daar is het vooral opvallend dat de kleintjes qua krantenoplage zoals De Standaard en De Tijd helemaal niet achterop hinken. De correlatie tussen oplage en websitebezoekers is dan ook zoek. De vraag kan dan bijvoorbeeld ook gesteld worden hoe een krant zoals De Tijd verder zal evolueren. Qua krantenoplage is er bijvoorbeeld voor De Tijd, op enkele uitzonderingen na, steevast een neerwaartse spiraal. Ligt de toekomst van De Tijd dan ook niet eerder online, veeleer dan in print…

Het volledige rapport kan je hier downloaden en zit verder bomvol interessante grafieken. Kortom, voor iedereen die tewerkgesteld is in de media niets meer of minder dan een must. Ook zeker nog een “Ctrl+P” waard: onderstaande afbeelding die er wonderwel in slaagt het kluwen van Vlaamse mediagroepen op één pagina te synthetiseren.

Mijn favoriete mobiele bookmark is sinds jaar en dag teletekst. In nog geen 20 lijnen steeds een sublieme samenvatting van allerhande nieuwsfeiten met steevast geslaagde copy. In nieuwscategorie naar keuze. Geweldig medium.

Tot verleden week was dat echter steeds surfen naar de mobiele versie van de site. Handig, maar op mijn iPhone zou een applicatie veel wenselijker zijn. De NOS had het al, VRT bleef achterwege. Tot een week geleden dus: een mobiele applicatie voor de iPhone of Blackberry.

Meer goed nieuws gaat zelfs nog volgen als we één mogen geloven: “De lancering van een mobiele versie van teletekst past binnen de strategie van de VRT om zijn vertrouwde inhoud via zo veel mogelijk platformen aan te bieden. De komende maanden zal de openbare omroep zijn mobiele aanbod verder uitbreiden met mobiele applicaties en websites.”

Heb je dus een iPhone of Blackberry, laat het dan zeker niet na om teletekst binnen te halen! Gratis en zonder reclame bovendien. Who needs De Standaard voor 3,99 euro zou ik zeggen..?

Uit een onderzoek bij Europese journalisten, uitgevoerd door het Oriella PR-netwerk en door LVT PR in België en Nederland, blijkt dat 54% vreest voor een verlies aan kwaliteit door een gebrek aan redactionele mensen en middelen. Van ruim 40% van de ondervraagde journalisten wordt ook meer content verwacht.

Een tijdje geleden las ik het bericht dat Belga herstructureert. Het Belgische persagentschap gaat de zaken anders aanpakken. Er gaan bijvoorbeeld geen Belga-journalisten meer naar persconferenties, “omdat de klanten van Belga -de kranten- zelf mensen sturen wanneer ze een bepaalde persconferentie interessant vinden.”

Een beetje een contradictie, als je het mij vraagt. Het is steeds moeilijker om journalisten op een persconferentie te krijgen, laat staan een persreis, omdat de journalist dan – relatief – veel tijd steekt in één onderwerp/artikel. Sprekend vanuit PR-standpunt, meestal was je persconferentie ‘gered’ als je wist dat er een journalist van Belga kwam. Want als Belga iets over je onderwerp schrijft, nemen de meeste kranten het over. Maar wat als geen van beiden nog komt? Je bericht wordt misschien wel overgenomen, maar het moet steeds vaker snel-snel gebeuren en er wordt niet de tijd genomen om naar diepgaandere presentaties te luisteren om het onderwerp ten gronde te begrijpen en kritisch te bekijken, of om een paar telefoontjes te doen.

Ik ga niet ontkennen dat een copy-paste van – delen van – je persbericht niet leuk is om te zien. Maar een artikel waar je merkt dat de journalist verschillende bronnen heeft geraadpleegd om een goed gekaderd verhaal te brengen, is zeker niet minder waard – zelfs integendeel.

Toen ik deze evoluties besprak met enkele PR-collega’s kwamen we tot de conclusie dat de persconferentie ten dode lijkt opgeschreven. Wat komt er in de plaats? Gericht contacteren en een ‘tailored approach’ voorstellen: net die invalshoek interessant voor dat medium. Het nadeel? Kleiner bereik, tenzij je er een algemeen persbericht aan koppelt, maar dan moet je goede afspraken maken wat exclusiviteit betreft.

Drop ervaringen of bedenkingen gerust in de comments!

Dat Christian Van Thillo en bij uitbreiding Klaus van Isacker geen broertje dood hebben aan cost-cutting, is binnen het medialandschap al lang geen geheim meer. Het was dan ook een kwestie van tijd vooraleer van Isacker zou snoeien in het personeelsbestand van De Morgen. En zo bleek. 13 werknemers waaronder notoire klasbakken genre Hans Vandeweghe, Bernard Dewulf, Filip Claus en andere ongetwijfeld getalenteerde mensen werden de deur gewezen.

Als buitenstaander zou je dan toch doodgraag even een vlieg zijn. Niet uit leedvermaak, noch vanwege de dramatiek, maar wel om de menselijke verhalen. Zou toch mooi zijn moest je bijvoorbeeld even een blikje kunnen krijgen op de gezichten van de bazen die plots niet meer zo veilig in hun groot en afgesloten bureautje zitten, maar wel tussen de mensen die ze de dag voordien hebben aangewezen als zwakke schakels.

Via deze tweet vernam ik dat het bij monde van (ex-eindredacteur bij De Morgen) Tim Van der Mensbrugghe zowaar ook mogelijk was om even die vlieg te zijn. Op zijn blog brengt hij op zeer smakelijke wijze (“een zijstreep te leggen à la Freddy Horion”)  chronologisch zijn versie van het verhaal. Je kan hem ook volgen op Twitter. Natrappen zou ik het zeker niet noemen, menselijk en emotioneel wel. Ga zeker eens een kijkje nemen!

De Morgen blijft voor mij een steengoede krant en is met lichtjaren voorsprong de krant met de beste lay-out. Het merk “De Morgen” heeft echter onherroepelijke schade geleden en kan door de ontslagen haast niet anders dan aan kwaliteit inboeten. Als kind van de zapcultuur zal de krant dan ook voor mijn abonnement en bijbehorende zuurverdiende centjes moeten blijven presteren, iets wat zeker niet eenvoudig zal zijn. Zoniet, dan schakel ik misschien wel over op De Standaard, of misschien neem ik wel afscheid van een krant en hou het voortaan bij online…