Een vijftal jaar geleden had een vriend van me het over “witte chocolademelk”. Ik, die sowieso al erg te vinden ben voor al wat sapjes of niet alledaagse drankjes aangaat, was natuurlijk meteen geïnteresseerd. En
zo geschiedde het: wegrestaurant E314 Holsbeek proefde ik voor de eerste maal Chocovit Wit. Lekker. Echt lekker.
Het plaatje klopte dan ook volledig vond ik. Zeg nu zelf: bruine, zwarte of witte pralines? Juist ja, witte! In die optiek leek het me dan ook logisch dat witte chocomelk in een mum van tijd een ware hit ging worden. Niets was echter minder waar. De enige plaats waar je Chocovit Wit kon blijven vinden was datzelfde wegrestaurant. Kwam ik op de verkeerde plaatsen? Was het product toch niet echt een succes?
Ongeveer een jaar geleden verdween het product zelfs uit de rekken van het wegrestaurant op de E314. Ontgoocheling alom. Tot 6 maand geleden. Een tankstation afrit Halen had hem ook. Zware inkoopacties mijnentwege tot gevolg.
Maar nu recent, was hij ook daar niet meer te vinden. Vreemd. Een product dat ik dacht dat de wereld ging veroveren, zomaar van de kaart.
Zo kwam ik dan ook afgelopen weekend toch op het idee om toch eens een mailtje te sturen naar producent Vitalac. Met als vraag in het kort: “Als heuse fan, hoe komt het dat ik Chocovit Wit nergens meer tegenkom? Mijn inziens toch een product met een zéér groot potentieel”.
Maandagmiddag kreeg ik al een vriendelijk mailtje terug: