Ik vond het pijnlijk om te zien gisteren. Normaal leef je negen maand toe naar dat ene moment: de geboorte van je nieuwste spruit Eléonore! Blijdschap alom. Vreugdekreten! Toeters en bellen! Maar het kan ook anders:
Ok, het gaat hier om een obligaat nummertje. En bovendien zijn perslui al niet zijn beste vriendjes, iets spontaner mag toch best. Prins Filip toonde eens te meer aan het charisma te hebben van een gemiddelde goudvis. In tijden waar alles sneller, beter en flitsender moet zijn, komt hij opdraven met een geforceerd glimlachje en “bijzonder trots te zijn”. Laat dat dan zien en breng het niet voor de camera alsof je een weldoordacht boodschappenlijstje aan het debiteren bent! Spontaniteit is een mooie eigenschap. Een grondige mediatraining een aardig alternatief.
Tags: Eléonore, mediatraining, Prins Filip
Ook de goede dingen zeggen, hé. Bij de vorige dochter zei hij de legendarische zin: ‘Het is een vrouwtje”. Nu heeft hij sprak hij over een dochtertje. Maar je had inderdaad niet de indruk dat hij van plan was om die avond eens een feestje te bouwen met vrienden en de geboorte uitgebreid te vieren.
Ik verwacht in oktober ook nog een vrouwtje of een meneertje en ik ben wel van plan om dat uitgebreid te vieren.
Geplaatst op 17 april 2008 om 13:36
mijn goudvissen waren er niet over te spreken dat je ze over dezelfde kam scheert als de prins
Geplaatst op 17 april 2008 om 15:29
Gisteren zag ik dan ook nog eens sympatisanten die het boekje tekenden met hun wensen. Een Waal was laaiend enthousiast en zei “En ik hoop dat er nog een 5e en een 6e achterkomen. Ze hebben toch niets anders te doen”. Toen kon ik werkelijk mijn lach niet onderdrukken want zo denk ik er namelijk ook over
Geplaatst op 17 april 2008 om 15:41