Nee geen Ibiza awards. Dan had het er net iets swingender moeten aan toe gaan. Wat dan wel? De BPRCA en 3C (het vroegere BPRC) zetten vier communicatieprofessionals in de bloemetjes bij wijze van erkennig voor bewezen diensten. Een soort van lifetime achievement award voor mensen die hun pluimen verdiend hebben op communicatiegebied. Een quasi kwaliteitslabel dat zal helpen om min of meer Effigewijs een aantrekkelijker image uit te bouwen van de al zo grijze (?) PR Wereld.
Allemaal leuk en aardig. Maar ik heb toch een grote bedenking. Op de website van BPRCA omschrijven ze PR als “a unique communications approach to obtain the best possible support from a whole range of internal and external stakeholders.”
Why, oh why halen ze dan het bloed vanonder mijn en ongetwijfeld heel wat andere “stakeholders” hun nagels vandaan door zulke schandalen van websites online te durven laten staan? Ik zet per expres geen link.
Persberichten over de geboorte van 3C en het opspelden van de Ibiseer gingen vorige week de deur uit. Professionals uit het bredere communicatievakgebied en anderen nieuwsgierig, natuurlijk. En wat krijgen ze ocharme als ze beloning voor hun in surfgedrag omgezette curieuze-neuze mosterdpotgehalte? Twee gedrochten van websites. Als waren het de bastaardkinderen van Raymond van het Groenewoud en -godbetert- koningin Fabiola.
Allemaal goed en wel dus, dat hele BPRC-rebrandingverhaal. Maar ik zou zeggen first things first. “Je website is als een etalage” wist een collega me onlangs uit te leggen, “…en als die niet aanspreekt, lopen de mensen gewoon door naar de volgende. Hoe goed de spullen ook zijn die je in je winkel aanbiedt.” 100% gelijk.
Ikzelf weet dat alles wat onder de brede noemer van Public Relations valt, een geweldig product is. Maar het is een doodzonde als websitewindowshoppers, ondanks fantastische initiatieven zoals de Ibis Awards -laat ons daar vooral duidelijk over zijn- Public Relations prenataal aborteren en geen kans op groeien schenken.
